close

खास खबरें सिर्फ आपके लिए...हम खासतौर से आपके लिए कुछ चुनिंदा खबरें लाए हैं. इन्हें सीधे अपने मेलबाक्स में प्राप्त करें.

୧୯୯୯ ମହାବାତ୍ୟା ଉଡ଼େଇ ନେଇଥିଲା 'ମୋ ପିଲାବେଳର ଫଟୋ'

ଆଜି ବି ବାତ୍ୟା ନାଁ ଶୁଣିଲେ ଲୋମମୂଳ ଟାଙ୍କୁରି ଉଠେ 

୧୯୯୯ ମହାବାତ୍ୟା ଉଡ଼େଇ ନେଇଥିଲା 'ମୋ ପିଲାବେଳର ଫଟୋ'
file photo

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ କୁମାର ମାଝୀ, ଭୁବନେଶ୍ୱର: ମୋତେ ଯେମିତି ଏଇ କେତେ ବର୍ଷ ତଳର କଥା ପରି ଲାଗୁଛି ।  ହେଲେ ମହାବାତ୍ୟାକୁ ବିତିଯାଇଛି ଦୀର୍ଘ ୨୦ ବର୍ଷ ।  ମହାବାତ୍ୟା ପରେ ଓଡ଼ିଶା ସମେତ ଆମ ଜଗତସିଂହପୁର ଜିଲ୍ଲା ଅନେକ ଛୋଟ ବଡ଼ ବାତ୍ୟାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି । ହେଲେ ମହାବାତ୍ୟା କଥା ମନେପଡ଼ିଲେ ଯେମିତି ଲୋମ ଟାଙ୍କୁରି ଉଠେ । ମୋତେ ଆଜି ବି ଅଙ୍ଗେ ଲିଭାଇଥିବା ସବୁ ଅନୁଭୂତି କଥା ମନେ ଅଛି । ସ୍କୁଲ ଛାଡ଼ି କଲେଜରେ ପାଠପଢ଼ିବାକୁ ନାଁ ଲେଖା ସରିଥାଏ । ନୂଆ ନୂଆ କଲେଜ ଯିବାକୁ ମନ ଖାଲି ଚଳଚଞ୍ଚଳ ହେଉଥାଏ । ସେଦିନ ଥାଏ ଅକ୍ଟୋବର ୨୮ ତାରିଖ ଗୁରୁବାର । ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମାଇକରେ ପ୍ରଚାର ହେଲା ବାତ୍ୟା ଆସିବ । ନିଜର ଜରୁରୀ ଜିନିଷ କିଣି ରଖନ୍ତୁ,  ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନ କୋଠା ଘରକୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ ।

ଆମ ଅଲଣାହାଟ ଲୋକଙ୍କୁ ଥଟ୍ଟା ତାମସାରେ କେହି ପାରିଲାବାଲା ନାହାନ୍ତି । ଲୋକେ ଅଟ୍ଟହାସ କରି କହିଲେ ବି ବାତ୍ୟା ଆସିବ ଯେ ଡାକବାଜି ଯନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଚାର ହେଉଛି । ସେଦିନ ଥାଏ ୧୯୯୯ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୯ ତାରିଖ ଶକ୍ରବାର । ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଉଠି ମୁଁ ଦାନ୍ତକାଠିଟା ପାଟିରେ ପୁରାଇ ବାରି ପଛପଟକୁ ଚାଲିଗଲି । ହଟାତ୍ ସୁ ସୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା ଆଉ ଆମ ତେନ୍ତୁଳି ଗଛଟା ଉପୁଡ଼ି ପଡ଼ିଲା । ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ପବନର ବେଗ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା । ସମୟ ନଥିଲା ଗାଈ ବାଛୁରୀ ଟଙ୍କା,  ସୁନାଗହଣା ନେବାକୁ । ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ବୁଢ଼ା ଜେଜେ ଓ ଜେଜେମାଆଙ୍କୁ ଧରି ବାପା ବୋଉ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲୁ ପାଖ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ କୋଠାଘରକୁ । ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ସେଇ କୋଠାଘର ଗ୍ରୀଲ୍ ଫାଙ୍କରେ ବାତ୍ୟାର କରାଳ ରୂପକୁ ଦେଖୁଥାଏ ।  କାହାର ଘରର ଚାଳ ଉଡ଼ିଯାଇ ପିଞ୍ଜରା ଦେଖାଯାଉଥାଏ ତ କାହାର ଆଜବେଷ୍ଟସ୍ ଉଡ଼ିଯାଉଥାଏ । ଆଉ କେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ନଡ଼ିଆ ଗଛର ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଉଡ଼ିଯାଉଥାଏ ।

ପ୍ରାୟ ଦିନ ଗୋଟାଏ ବେଳେ ପବନର ବେଗ କମିଲା । ମୁଁ ମୋ ପରିବାର ସହ ଘର ସାଉଁଟିବାକୁ ଚାଲିଲି ।  ଦାଣ୍ଡରେ ଉପୁଡ଼ି  ପଡ଼ିଥିବା ଚାକୁଣ୍ଡା ଗଛର ଡାଳ ହାଣି ରାସ୍ତା ସଫା କରିବାକୁ ଲାଗିଲି । କେବଳ ଆମର ନୁହେଁ  ଆମ ପରିବାର ସହ ପୁରା ଗାଁ ସକାଳୁ ଉପାସରେ ଥିଲୁ ।  ବାପା ଚାଲିଲେ ବଜାରରୁ କିଛି ଚୂଡ଼ା ଗୁଡ଼ ଆଣିବାକୁ । ମୁଁ ଗଛ ହାଣି ଘରକୁ ଯିବାକୁ ରାସ୍ତା ସଫାରେ ଲାଗିଥାଏ । ହଟାତ୍ ପୁଣି ସେହିପରି ସୁ ସୁ ପବନର ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା । ଘର ସଜଡ଼ାରେ ଲାଗିଥିବା ଆମ ପରିବାର ପୁଣି ଦୌଡିଲୁ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ କୋଠା  ଘରକୁ । ପବନର ବେଗ ଏତେ ପ୍ରଖର ଥିଲା ଯେ କେତେଟା କୋଠା ଘରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଚାହୁଁଚାହୁଁ  ସବୁ ମାଟିଘର ମାଟିରେ ମିଶିଗଲା ।  ଆଉ ତା ଭିତରେ ମୋର ଛୁଆ ବେଳର ଫଟୋକୁ ବାତ୍ୟା ଉଡ଼ାଇ ନେଇଥିଲା ।  ସେପଟେ ବାପା ବଜାରକୁ ଖାଇବାକୁ ଆଣିବାକୁ ଯାଇ କେଉଁ ଆଡ଼େ ରହି ଥିଲେ ତାଙ୍କର ଖୋଜ ଖବର ନଥିଲା । ବାପାଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ପୁରା ପରିବାର ରହିଥାଉ ।  ଆଉ ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଲା, ଆଖିର ଟିକେ ବି ପଲକ ପଡ଼ିନଥିଲା । ପେଟର ଭୋକ ସହ ବାପା କେତେବେଳେ ଆସିବେ ପୁରା ପରିବାରର ମନରେ ଦକ ରହିଥାଏ  । ପବନ କମିବା ପରେ ବାପା ବଜାରରୁ ଚୂଡ଼ା ଆଉ ଗୁଡ଼ ଆଣି ଆସିଥିଲେ, ହେଲେ ସେ ରାତିସାରା ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଏକ କାଠ କେଭିନ ଘରର ଅନୁଭୂତି ଆମ ଆଗରେ ବଖାଣି ଥିଲେ । କେମିତି ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ବର୍ଷା ପବନ ମାଡ଼ରେ ସଂଘର୍ଷ କରିଥିଲେ ।

ବାତ୍ୟା ଛାଡ଼ିଗଲା, ହେଲେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦେଇଗଲା ତାହା ଆଜିବି ୨୦ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ମନଭିତରେ ତାଜା ହୋଇ ରହିଛି ।  ଯେଉଁ ଗାଁ ଗୁଡ଼ିକ ଗଛ ପତର ଉଢ଼ାଳରେ ଲୁଚିଥିଲା ବାତ୍ୟା ପରେ କୋଶେ ଜୋନରୁ ଶ୍ରୀହୀନ ପରି ଦିଶୁଥିଲା ।  ମୋର ପରିବାର ଘର ସଜାଡୁଥିବା ବେଳେ ମୁଁ ମୋର ଗାଁ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଧରି ପ୍ରଥମେ ରାସ୍ତା ସଫା କରିବାକୁ ଲାଗିଲି ।  ୧୯୯୯ ମସିହା ମହାବାତ୍ୟାରେ ଆମ ଗାଁରେ ଦୂରଦର୍ଶନ ଆଉ ରେଡ଼ିଓକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଗଣମାଧ୍ୟମର ଆଉ କେଉଁ ସୁବିଧା ନଥିଲା ।  ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଖୁଣ୍ଟ ଉପୁଡ଼ି ପଡ଼ି ଗାଁ ଅନ୍ଧାରରେ ରହୁଥିଲା । ରେଡିଓରେ ବାତ୍ୟା ଖବର ପାଇଁ ନିଜ ନିଜର ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ଗାଁକୁ ଫେରୁଥାନ୍ତି ।

ଭୋକ ଉପାସରେ ରହିଥିବା ଲୋକେ କାହାଠାରୁ ଖାଇବା ପୁଡ଼ିଆ ଛଡ଼ାଉଥାନ୍ତି ତ ଆଉ କେହି ଦୋକାନ ଲୁଟିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲେ । ଯେଉଁ ଆଡ଼େ ଦେଖିବ ଗାଈଗୋରୁ, କୁକୁର ଓ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ କୁଢ଼ କୁଢ଼ ମଢ଼ ଗଦାହୋଇ ଷଢ଼ି ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବ୍ୟାପିବାରେ ଲାଗିଥିଲା ।  ମୁଁ ମୋର ସାଇକେଲ ଧରି ବାହାରିଲି କଲେଜକୁ ଦେଖିବାକୁ ।  ପଚାସଢ଼ା ଗନ୍ଧ ଭିତରେ ୧୪ କିଲୋମିଟର ସାଇକେଲରେ ଯାଇ ଆମ କଲେଜରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲି ।  କଲେଜରେ ପାଠପଢ଼ା ହେବ କ'ଣ, ରିଲିଫି ଗାଡ଼ି ଆଉ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀ ପାଲଟିଥିଲା ଆମ ଏସଭିଏମ୍ କଲେଜ୍ । ୧୯୯୯ ମସିହା ମହାବାତ୍ୟାରେ  ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ କ୍ଷତି ଆମ ଜଗତସିଂହପୁର ଜିଲ୍ଲାରେ ହୋଇଥିଲା । ପ୍ରାୟ ୧୦ ହଜାର ରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା ।  ଲୋକେ ନିଜର ଜୀବନ ଜୀବିକା ହରାଇଥିଲେ ।  ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛିଲୋକ ନିଜର ଅଣ୍ଟା ସଳଖିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛନ୍ତି ।

ବିଶେଷ ଦ୍ରଷ୍ଟବ୍ୟ:-  ଏହି ଲେଖା ବାତ୍ୟାକୁ ଆଖି ଆଗରେ ଦେଖିଥିବା ଜଣେ ପ୍ରତକ୍ଷ୍ୟଦର୍ଶୀଙ୍କ ଅନୁଭୂତି